…een terrasje, dat je aan komt lopen. Het is zo’n heerlijke nazomeravond, waarvan we er zoveel gehad hebben in september enzo. Heerlijk! 20 graden windstil.

Je komt aanlopen en er is nog één tafeltje vrij.
Je gaat zitten. Groot terras. Druk.
En je ziet een serveerster staan en je geeft een teken of ze kan komen. Ze knikt van: ‘ik kom zo bij u’.
En ze komt ook!
Ze vraagt: ”Wat kan ik voor u doen?” Nou, ik wil graag een ijskoude rosé en iets te eten.
Even later komt ze met een ijskoude rosé. Echt koud heh! Het water parelt er aan de buitenkant van af.
Ze geeft de kaart en je ziet meteen staan: de ‘salade niçoise’. Dat is je favoriete salade. Met ansjovisjes er in, weet je wel. Dan proef je de zee.
Even later komt ze terug. Je bent halverwege je glas, een kwartiertje later. Je zegt: “Ik wil graag de salade niçoise en brengt u dan maar meteen nog een rosé bij. Die is wel op tegen de tijd dat je komt.”

Inderdaad. Je neemt net je laatste slokje van je rosé en daar komt ze. Met een prachtige salade niçoise en een verse rosé.
Ze loopt weg. En op het moment dat ze wegloopt bedenk je op eens: mayonaise! Ik wil er mayonaise bij. Je draait je om, ze is al drie tafeltjes verder. En je roept: ”Sorry, maar heeft u er ook mayonaise bij?”. Ze doet niet alsof ze je niet gehoord heeft, nee, ze zegt: “Ja natuurlijk meneer. We hebben eigen gemaakte. Kom ik zo bij u brengen.”
Je neemt een slokje van je rosé en je knabbelt al wat aan het ansjovisje en je wil eigenlijk beginnen aan je salade. Daar is ze! Met zo’n klein bakje, met eigen gemaakte mayonaise.
Niet na een half uur! Als de salade al op is. “Sorry meneer, maar het is ook zo druk heh…” Laat maar!
Je pakt een stukje ei en je doopt het er in en … goddelijk heh. Perfecte mayonaise.
Je eet de salade op en je geniet van je rosé.
Half uurtje later komt ze langs en ze ruimt je tafeltje af. Met een routinegebaar, met zo’n nat doekje, maakt ze nog even je tafeltje schoon. En ze gaat er nog even met een droog doekje achteraan. Dat je niet met je arme in die ‘natte hap’ zit.
Ze is goed heh! 🙂

En ze vraagt: “Wilt u nog iets?” Je hebt eigenlijk niet zoveel tijd, je hebt nog een afspraak, maar ze hebben de Illy koffie. Dat vind je de lekkerste koffie die er is. Dus je zegt: “Ik wil graag een kopje koffie, maar ik heb niet zoveel tijd.” Ze loopt weg.
Even later zie je haar over het terras lopen met zo’n groot dienblad vol met bier, cola, en ze komt eerst naar jou toe. “Warme drankjes eerst.”
Niet eerst iedereen een ijskoud biertje en jij een pislauwe Illy!
Je pakt het kopje beet en zelfs het kopje is heet. Dat hebben ze eventjes voorverwarmt van te voren. Zoals het hoort.
Je pakt het kopje en je ruikt er aan en je denkt: “Ow man.” Je neemt een slokje en het brand naar binnen. Je zit tegen geluk aan. Je zit tegen geluk aan.
Wat voedsel soms met je kan doen. Dat je verliefd kan worden door voedsel.
Je bent klaar, je wilt afrekenen. Je ziet haar staan en geeft een teken dat je wilt afrekenen. Ze knikt en ze komt naar je toe.
Ze hoeft niet eerst naar binnen om een een of ander ingewikkeld dingetje te halen of een bonnetje. Nee.
Ze komt naar je toe en ze heeft zo’n buideltje en rekent zo’n beetje uit het hoofd uit wat het is. “Dat is €14,10.”
En je voelt in je zak en je hebt een briefje van 20. Je legt het neer en je hoort jezelf zeggen: “Nah, het is wel goed zo.”.
En op dat moment besef je dat €6,- een enorme fooi is op dat bedrag. 😀
Je kijkt haar aan en zij bloost ook een beetje. En ze heeft van die kuiltjes in haar wangen. Je staat op en je zegt: “Nee, echt, het is goed zo.” Je voelt van die kriebel in je maag, dat je denkt van: Oke, ik ga weg.
Je zegt: “Nee, het is goed zo. Het was gewoon perfect. Het is oke”.
Terwijl je wegloopt bedenk je opeens dat je je fiets vergeten bent op slot te zetten.
Je komt aan bij de boom, en hij staat er nog gewoon!
Waarom zijn dat soort terrasjes er nou niet?
Als we willen kan het, als we willen kan het! 🙂
Nederland, fijne avond.

Author

Write A Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.